Wat als je paardrijden eens vanuit een ander perspectief bekijkt?

Wanneer we leren paardrijden, leren we vaak eerst wat we moeten doen.

Been geven.

Teugel gebruiken.

Sturen.

Stoppen.

Aandraven.

Een oefening rijden.

Maar op een bepaald moment kan er een andere vraag ontstaan:

Wat gebeurt er eigenlijk tussen mijn paard en mij?

Wat voelt mijn paard?

Wat voelt mijn lichaam?

Waarom reageert mijn paard zoals hij reageert?

En kan ik mijn paard iets vragen zonder steeds méér te moeten doen?

Dat vind ik ontzettend interessant.

Want hoe beter je leert kijken en voelen, hoe meer je ontdekt dat paardrijden eigenlijk een gesprek is.

Je hoeft niet altijd harder te vragen

Een paard leert niet automatisch wat wij bedoelen.

Als wij iets vragen, moeten we het voor ons paard begrijpelijk maken. Daarom geloof ik sterk in kleine stappen, duidelijke communicatie en vooral in leren kijken naar de reactie van je paard.

Stel dat je wilt dat je paard vertraagt.

Je kunt meteen meer druk geven met je handen.

Maar je kunt ook beginnen bij jezelf.

Je ademt uit.

Je ontspant.

Je wordt rustiger in je lichaam.

Je verandert iets in je zit.

Je vraagt.

En vervolgens wacht je op de reactie van je paard.

Wanneer je paard vertraagt, laat je hem voelen dat hij het juiste antwoord heeft gegeven.

Zo ontstaat er steeds meer duidelijkheid.

Uiteindelijk kan een kleine verandering in jouw lichaam genoeg worden om je paard te vertellen wat je bedoelt.

Dat is het soort samenwerking waar ik naar op zoek ben.

Niet zo weinig mogelijk hulpmiddelen gebruiken omdat dat “beter” zou zijn, maar leren hoe je duidelijk en eerlijk kunt communiceren met je paard.

Zonder zadel voel je soms ineens veel meer

Een van de dingen die ik zo mooi vind aan rijden zonder zadel, is dat je niet meer zo gemakkelijk kunt verbergen wat je eigen lichaam doet.

Je voelt de beweging van je paard.

Je voelt wanneer je scheef zit.

Je merkt wanneer je spanning vasthoudt.

Je voelt wanneer je paard van richting verandert.

En misschien ontdek je ineens dat je niet zoveel hoeft te doen als je dacht.

Een klein verschil in je gewicht.

Een andere positie van je bekken.

Een ontspannen been.

Een uitademing.

Je paard kan daar al informatie uit halen.

Zonder zadel rijden is voor mij daarom niet zomaar een leuke afwisseling. Het kan een manier zijn om je ruiterbewustzijn te vergroten.

Je leert niet alleen je paard beter voelen.

Je leert ook jezelf beter voelen.

Eerst begrijpen, dan steeds verder

Ik vind het belangrijk dat we een paard niet alleen leren om iets te doen, maar dat we ook proberen te begrijpen hoe hij iets leert.

Als je bijvoorbeeld wilt dat je paard over een hindernis gaat, hoeft de eerste stap niet meteen springen te zijn.

Misschien begint het met rustig naar de hindernis kijken.

Ernaast staan.

Er naartoe lopen.

Er ontspannen langs lopen.

Een voet eroverheen zetten.

Eroverheen stappen.

En pas daarna misschien springen.

Iedere stap vertelt je iets.

Is mijn paard ontspannen?

Begrijpt hij wat ik vraag?

Is de stap niet te groot?

Moet ik iets anders uitleggen?

Of heeft hij gewoon wat meer tijd nodig?

Door oefeningen op te delen in kleinere stappen krijgt je paard de mogelijkheid om te begrijpen wat je van hem vraagt. Ook leer je als ruiter beter kijken naar de reactie van je paard en je training daarop aanpassen.

Maar misschien wil jij helemaal niet springen

En dat is ook helemaal oké.

Misschien heb je jarenlang gedacht dat je als ruiter moet leren springen omdat dat nu eenmaal bij paardrijden hoort.

Maar misschien word jij veel gelukkiger van rustig rijden.

Van dressuur.

Van grondwerk.

Van vrijheidsdressuur.

Van western.

Van working equitation.

Van zonder zadel rijden.

Of van een combinatie van al die dingen.

Ik vind het belangrijk dat je jezelf die vraag durft te stellen:

Wat vind ik eigenlijk leuk?

En misschien nog belangrijker:

Waar voel ik mij verbonden met mijn paard?

Want paardrijden hoeft geen prestatie te zijn om waardevol te zijn.

Verschillende disciplines kunnen elkaar juist versterken

Daarom vind ik het zo leuk om verschillende disciplines bij elkaar te brengen.

Dressuur kan je veel leren over balans, houding en verfijnde communicatie.

Western kan je een andere manier van sturen en samenwerken laten ervaren.

Working equitation kan je laten ontdekken hoe dressuur en praktische obstakels samenkomen.

Grondwerk leert je om je paard te observeren en te begeleiden zonder dat je op zijn rug zit.

Vrijheidsdressuur kan je heel bewust maken van lichaamstaal, timing en motivatie.

Zonder zadel rijden kan je helpen om je eigen balans en de beweging van je paard veel directer te ervaren.

Natuurlijk paardrijden kan je uitnodigen om nog bewuster te kijken naar vertrouwen, communicatie en samenwerking.

Buitenritten kunnen je helpen om nog meer samen te ontspannen, bewust te worden van het paard in het verkeer en te leren kijken naar de communicatie van het paard buiten de vertrouwde omgeving. 

Ik zie deze disciplines niet als losse hokjes.

Ik zie ze als verschillende manieren om iets te leren.

Soms leer je iets tijdens het grondwerk wat je later tijdens het rijden ineens begrijpt.

Soms helpt zonder zadel rijden je om je zit beter te voelen.

Soms geeft een oefening uit working equitation je een heel andere kijk op sturen.

En soms ontdek je door vrijheidsdressuur hoe belangrijk je timing eigenlijk is.

Daarom wil ik werken met trajecten van vijf lessen

Ik wil niet dat iemand bij mij binnenkomt en meteen te horen krijgt:

“Dit is wat jij moet gaan doen.”

Ik wil juist samen ontdekken.

Daarom wil ik werken met kleinschalige trajecten van vijf lessen.

Vijf lessen geven je de tijd om ergens echt kennis mee te maken.

Misschien beginnen we met grondwerk.

Daarna gaan we verder met rijden.

Misschien proberen we een les zonder zadel.

Of we ontdekken elementen uit western, dressuur of working equitation.

Misschien blijkt vrijheidsdressuur helemaal jouw ding te zijn.

En misschien ontdek je juist dat iets helemaal niet bij je past.

Ook dat is waardevolle informatie.

Na vijf lessen kunnen we samen terugkijken.

Waar kreeg je energie van?

Waar voelde je rust?

Waar werd je nieuwsgierig van?

Waar voelde je paard ontspannen en betrokken?

En welke manier van samenwerken willen jullie verder ontdekken?

Je hoeft niet te kiezen wie je als ruiter bent

Ik denk dat we soms te snel denken dat we één soort ruiter moeten zijn.

Een dressuurruiter.

Een westernruiter.

Een springruiter.

Een recreatieruiter.

Maar waarom eigenlijk?

Je mag nieuwsgierig zijn.

Je mag verschillende dingen leuk vinden.

Je mag veranderen.

Je mag ontdekken dat iets wat je vroeger geweldig vond nu niet meer bij je past.

En je mag ontdekken dat iets waar je vroeger niets mee had, ineens ontzettend veel voor je betekent.

Paardrijden is geen vaststaand eindpunt.

Het is een proces.

Anders leren betekent ook anders naar je paard kijken

Voor mij gaat anders leren paardrijden uiteindelijk niet alleen over een andere discipline.

Het gaat over de manier waarop je naar je paard kijkt.

Wanneer iets niet lukt, wil ik niet meteen denken:

“Mijn paard doet het niet.”

Ik wil leren vragen:

“Waarom lukt het op dit moment niet?”

Begrijpt mijn paard wat ik vraag?

Is de oefening te moeilijk?

Is mijn communicatie duidelijk?

Is mijn paard gespannen?

Heeft hij pijn?

Is hij moe?

Of moet ik zelf iets veranderen?

Een paard dat niet doet wat je vraagt, vertelt je namelijk ook iets. Dat hoeft niet altijd te betekenen dat hij niet wil. Het kan betekenen dat hij iets niet begrijpt, spanning ervaart, pijn heeft of op een andere manier reageert dan jij verwacht.

Daarom vind ik het belangrijk om de reactie van het paard serieus te nemen en je training daarop aan te passen.

Van moeten naar samen ontdekken

Dat is misschien wel de grootste verandering die ik iemand gun.

Dat je niet alleen leert:

“Hoe krijg ik mijn paard zover dat hij dit doet?”

Maar steeds vaker:

“Hoe kan ik mijn paard helpen om dit te begrijpen?”

Dat vraagt soms meer geduld.

Soms betekent het dat je een stap terug moet doen.

Soms betekent het dat je iets opnieuw moet proberen.

En soms betekent het dat je moet accepteren dat het vandaag niet lukt.

Maar juist daar zit voor mij een groot deel van het mooie van paarden.

Je leert niet alleen een paard.

Je leert ook jezelf.

Je leert geduld.

Je leert voelen.

Je leert observeren.

Je leert omgaan met frustratie.

Je leert je eigen spanning herkennen.

Je leert om niet altijd meteen een antwoord te willen hebben.

En je leert dat een kleine verandering soms een ontzettend groot verschil kan maken.

Misschien is dát wel anders leren paardrijden

Misschien is het moment waarop je paard vertraagt omdat jij uitademt wel net zo waardevol als het moment waarop je een moeilijke oefening goed uitvoert.

Misschien is rustig samen wandelen vanaf de grond wel net zo leerzaam als een uur rijden.

Misschien ontdek je zonder zadel dat je paard je al veel meer vertelt dan je ooit hebt gevoeld.

Misschien is die ene hindernis helemaal niet belangrijk.

Misschien is het belangrijkste dat jij en je paard elkaar beginnen te begrijpen.

En misschien hoef je helemaal niet te kiezen voor één discipline.

Misschien mag je gewoon blijven ontdekken.

Voor mij is dat anders leren paardrijden:

Niet steeds meer van je paard vragen, maar steeds beter leren begrijpen wat je samen kunt bereiken.

Niet zoeken naar de perfecte methode.

Maar zoeken naar de manier waarop jij en jouw paard kunnen groeien met vertrouwen, rust, duidelijkheid en plezier.

En misschien begint dat wel met één simpele vraag:

“Wat als we het eens anders proberen?”